Επιβεβαιώθηκε κβαντική θεωρία 20 ετών, κρίσιμη για την κατασκευή κβαντικών υπολογιστών

Η κβαντική μηχανική περιλαμβάνει ορισμένα φαινόμενα που αδυνατεί να εξηγήσει πλήρως η κλασική φυσική, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την κβαντική εμπλοκή. Αυτή η «απόκοσμη δράση από απόσταση», όπως χαρακτηριστικά την ονόμαζε ο Albert Einstein, περιγράφει την ιδιότητα δύο σωματιδίων να συνδέονται με τέτοιο τρόπο ώστε η αλλαγή στην κατάσταση του ενός να μεταβάλλει ακαριαία την κατάσταση του άλλου, ανεξαρτήτως της φυσικής απόστασης που τα χωρίζει. Ενώ για δεκαετίες αυτή η ιδιότητα αποτελούσε ένα θεωρητικό παράδοξο, σήμερα αντιπροσωπεύει τον ακρογωνιαίο λίθο της κβαντικής πληροφορικής.

Η πρακτική αξιοποίηση αυτού του φαινομένου απαιτεί τον πλήρη έλεγχο των qubits, των αντίστοιχων κβαντικών εκδοχών των κλασικών bits πληροφορίας, τα οποία μπορούν να συνυπάρχουν ταυτόχρονα στις καταστάσεις του 0 και του 1 χάρη στην αρχή της επαλληλίας. 

Το βασικότερο πρόβλημα στην ανάπτυξη ισχυρών κβαντικών υπολογιστών έγκειται στην ανάγκη κατανεμημένης εμπλοκής μεταξύ φυσικά απομακρυσμένων μονάδων. Οι παραδοσιακές προσεγγίσεις απαιτούσαν τη μεμονωμένη, εξαιρετικά προσεκτική αποστολή ενός ενεργά ελεγχόμενου φωτονίου από το ένα qubit στο άλλο, ή την ταυτόχρονη εκπομπή φωτονίων από κάθε qubit τα οποία στη συνέχεια έπρεπε να ταιριάξουν απολύτως. 

Η δεύτερη αυτή τεχνική, παρότι οδήγησε στο Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 2022, απαιτεί συνεχή ανθρώπινη ή ρομποτική παρέμβαση, διαρκείς μετρήσεις και επίμονη διαδικασία επιλογής, χωρίς μάλιστα να εγγυάται σταθερά αποτελέσματα εμπλοκής σε βάθος χρόνου.

Το πρωτοποριακό πείραμα του ISTA

Αντιμετωπίζοντας τις παραπάνω προκλήσεις, μια ομάδα φυσικών υπό την καθοδήγηση του υποψήφιου διδάκτορα Alejandro Andrés-Juanes και του καθηγητή Johannes Fink στο Ινστιτούτο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Αυστρίας (ISTA), σε συνεργασία με το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου, κατάφερε να κάνει πράξη μια θεωρία που είχε προταθεί πριν από ακριβώς είκοσι χρόνια. Η ερευνητική ομάδα εγκατέλειψε τη λογική του ενεργού, μικροσκοπικού ελέγχου κάθε μεμονωμένου φωτονίου και επικεντρώθηκε στη δημιουργία ενός ευρύτερου υποστηρικτικού περιβάλλοντος, κατασκευάζοντας ένα «κβαντικό λουτρό».

Μέσω της εκπομπής χαμηλής ενέργειας μικροκυμάτων, τα qubits κατακλύζονται από ένα περιβάλλον συσχετισμένων φωτονίων. Η συνεχής αυτή ροή σωματιδίων φωτός αναγκάζει τα qubits να αποκτήσουν μια κοινή θεμελιώδη κατάσταση και να συγχρονιστούν αυτόνομα, γεφυρώνοντας τα φυσικά κενά μεταξύ τους. Όπως χαρακτηριστικά εξηγεί ο ερευνητής Andrés-Juanes, η συγκεκριμένη μέθοδος επιχειρεί να λύσει την αναντιστοιχία ανάμεσα στις εύκολα παραγόμενες μορφές εμπλοκής (συστήματα συνεχούς μεταβλητής) και στις πιο αυστηρές, περιορισμένες μορφές («όλα ή τίποτα») με τις οποίες πρέπει να αλληλεπιδρούν τα στατικά qubits μέσα στους επεξεργαστές.

Σταθερότητα απέναντι στην κβαντική αποσυνοχή

Ο διαρκής στόχος των επιστημόνων παραμένει η καταπολέμηση της κβαντικής αποσυνοχής (decoherence). Πρόκειται για την αναπόφευκτη απώλεια των κβαντικών ιδιοτήτων ενός συστήματος όταν αυτό αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του, οδηγώντας στην άμεση κατάρρευση των υπολογιστικών δεδομένων. Αντί να προσπαθούν να απομονώσουν πλήρως τα qubits από το περιβάλλον, οι ερευνητές του ISTA αποφάσισαν να μετατρέψουν το ίδιο το περιβάλλον (το κβαντικό λουτρό) στην πηγή της εμπλοκής.

Ο Johannes Fink τονίζει πως το κβαντικό λουτρό σταθεροποιεί τη νέα κατάσταση πέρα από την προβλεπόμενη διάρκεια ζωής των ίδιων των qubits. Η εμπλοκή παραμένει διαρκώς ενεργή και έτοιμη προς χρήση, καταργώντας την ανάγκη για συγχρονισμό ακριβείας της στιγμής όπου τυχαία θα υφίσταται η εμπλοκή. Αυτό επιτρέπει στους αλγορίθμους να εκτελούν τους υπολογισμούς όποτε απαιτείται, αυξάνοντας κατακόρυφα την αξιοπιστία των μελλοντικών υπολογιστικών δικτύων. Για να επιβεβαιώσουν τη θεωρία τους, οι επιστήμονες έπρεπε να παρακάμψουν το πρόβλημα της ίδιας της μέτρησης, η οποία συνήθως καταστρέφει την κβαντική επαλληλία αφήνοντας πίσω μόνο τιμές του 0 ή του 1. Χρησιμοποιώντας μια περίπλοκη διαδικασία κβαντικής τομογραφίας, διενήργησαν δειγματοληπτικές μετρήσεις διάρκειας 20 έως 80 νανοσεκόντ, συνθέτοντας τις πολλαπλές «φέτες» του συστήματος προκειμένου να αποδείξουν ότι η συνοχή διατηρείται.

Μελλοντικές εφαρμογές και υβριδικά κβαντικά δίκτυα

Αν και το πρωτότυπο που κατασκευάστηκε στο εργαστήριο συγχρόνισε δύο qubits που απείχαν μεταξύ τους 50 εκατοστά καλωδίου, η μέθοδος θεωρείται εξαιρετικά κλιμακώσιμη για πολλαπλά και πιο απομακρυσμένα συστήματα. Στην παρούσα φάση, μόνο το 10% της εμπλοκής του κβαντικού λουτρού μεταφέρεται στα qubits, κάτι που αφήνει τεράστια περιθώρια βελτιστοποίησης στο μέλλον.

Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες εκτείνονται πολύ πέρα από την καθαρή θεωρητική φυσική. Η δυνατότητα δημιουργίας υβριδικών κβαντικών συστημάτων, όπου τα μικροκύματα θα σταθεροποιούν τις τοπικές λειτουργίες και τα οπτικά φωτόνια (μέσω δικτύων οπτικών ινών) θα αναλαμβάνουν τη μετάδοση πληροφοριών μεταξύ ηπείρων, ίσως αποτελέσει τη βάση για το επερχόμενο κβαντικό διαδίκτυο. Παράλληλα, αυτού του είδους η fault-tolerant λειτουργία προσφέρει ελπίδες για ταχύτατη επίλυση προβλημάτων που ταλανίζουν τους σημερινούς υπερυπολογιστές, από τον λεπτομερή σχεδιασμό νέων φαρμακευτικών μορίων μέχρι την τελειοποίηση εξαιρετικά περίπλοκων συστημάτων εφοδιαστικής αλυσίδας.

Πηγή: https://www.techgear.gr/