Wi-Fi Link μεγάλων αποστάσεων.

Μπορεί να μην αποτελεί τον ονειρικό σκοπό για την υλοποίηση ενός ασύρματου Wi-Fi Link, αλλά για φανταστείτε να μπορείτε να έχετε πρόσβαση στους Servers του γραφείου σας μέσω ασύρματης δικτύωσης… Είναι σίγουρα κάτι που θα άλλαζε πολύ την ποιότητα ζωής σας. Αυτή ήταν η ιδέα πάνω στην οποία βασίστηκε το δίκτυο Wi-Fi που θα εξετάσουμε παρακάτω. Φυσικά, πάντα υπάρχει η λύση του VPN, αλλά οι ταχύτητες μέσω γραμμής ADSL είναι πάντα χαμηλότερες από αυτές ενός ασύρματου δικτύου. Φυσικά, στην προκειμένη περίπτωση το γραφείο και η κατοικία του εργασιομανή ιδιοκτήτη του δικτύου απέχουν μόνο 2,2km, ωστόσο υπάρχει κάτι που κάνει την εγκατάσταση αρκετά ενδιαφέρουσα. Τα δύο κτίρια δεν έχουν οπτική επαφή… Μεγάλο ενδιαφέρον όμως έχει και το γεγονός, ότι το δίκτυο που θα εξετάσουμε υλοποιήθηκε το 2006 και για 5 χρόνια λειτουργεί χωρίς κανένα πρόβλημα! Φυσικά, από τότε οι τεχνολογία έχει προχωρήσει, αλλά η φιλοσοφία υλοποίησης του δικτύου δεν έχει αλλάξει καθόλου και όπως θα δείτε, το μεγάλο ενδιαφέρον και η πρόκληση έγκειται στα μηχανικά μέρη (κεραία-ιστός-καλωδίωση) και όχι στα ηλεκτρονικά.

 

Το να πραγματοποιηθεί ένα link μεταξύ δύο σημείων με απόσταση 2,2km, δεν είναι και τίποτα φοβερό… Αρκούν δύο ζευγάρια ενός access point και μιας μικροκυματικής κεραίας. Αυτά λέει η θεωρία… γιατί η πράξη συνήθως βάζει τους δικούς της όρους. Στο δίκτυο που θα εξετάσουμε, από ταράτσα σε ταράτσα, δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια οπτική επαφή! Η Αθήνα μπορεί να είναι λεκανοπέδιο, αλλά είναι …ένα δύσβατο λεκανοπέδιο από τις πολυκατοικίες, όπου η μία προσπαθεί να ξεπεράσει την άλλη. Έτσι λοιπόν, παρότι η μία ταράτσα έχει σχετικά ανοιχτό πεδίο προς την υποθετική κατεύθυνση, η άλλη έχει έναν ογκόλιθο υπερυψωμένο μπροστά της, ακριβώς στην υποθετική κατεύθυνση. Και χρησιμοποιούμε τον όρο «υποθετική», αφού η νοητή ευθεία μεταξύ των δύο σημείων έγινε προσεγγιστικά, εφόσον δεν υπάρχει, όπως προαναφέραμε, οπτική επαφή. Οπότε, το πρώτο πράγμα που έπρεπε να γίνει, ήταν να προσπεραστεί τουλάχιστον ο κατά μέτωπο ογκόλιθος, που έμπαινε ανάμεσα στο δρόμο του Link! Δύο όροφοι εμπόδιο, περίπου, συν τη στήριξη, μας κάνουν περίπου …εννιά μέτρα ιστό κεραίας! Έτσι λοιπόν και έγινε. Στην ταράτσα της μιας απ’ τις δύο πενταόροφες πολυκατοικίες, με έξι ισχυρότατες αντηρίδες, σηκώθηκε ένας εννιάμετρος ιστός (εικόνα 3). Από την άλλη μεριά όπου το πεδίο ήταν ανοιχτό, σηκώθηκε ένας «ταπεινός» τρίμετρος ιστός (εικόνα 4).

Για τη σύνδεση των δύο σημείων, χρησιμοποιήθηκαν δύο access point Planet WAP-4000 (εικόνα 5). Πρόκειται για δύο access point εσωτερικής χρήσης και μάλιστα για μοντέλα αρκετά κοινά. Με τον όρο κοινά, εννοούμε ότι θα μπορούσαν κάλλιστα να χαρακτηρισθούν οικιακά μηχανήματα, αφού δεν υποστηρίζουν ιδιαίτερες λειτουργίες, όπως PoE, ούτε έχουν κάποια ιδιαίτερη ανεκτικότητα. Στη συγκεκριμένη μάλιστα περίπτωση, η υποστήριξη PoE[1] θα ήταν πολύ χρήσιμη, αφού θα γλίτωνε το καλώδιο τροφοδοσίας. Η διαφορά όμως στο κόστος, οδήγησε στην επιλογή των συγκεκριμένων access point. Σε ιδανικές όμως συνθήκες, θα έπρεπε να χρησιμοποιηθούν access point, όπως αυτό της εικόνας 7. Οπότε τα προβλήματα που έπρεπε να λυθούν, ήταν δύο: Η στέγαση του μηχανήματος και η τροφοδότησή του. Για να αντιμετωπιστεί το πρώτο πρόβλημα, το access point τοποθετήθηκε σε ηλεκτρολογικό κουτί (εικόνα 6). Εάν αναρωτιέστε κατά πόσο μπορεί να αποδώσει αυτή η πατέντα, νομίζω ότι τα 5 χρόνια λειτουργίας είναι καλή απάντηση. Για την τροφοδοσία του access point, τραβήχτηκε καλώδιο 220V, το οποίο φυσικά μετέφερε την τάση και το ρεύμα του μετασχηματιστή του access point, για ευνόητους λόγους ασφαλείας. Τώρα, για τη σύνδεση του access point με τη μικροκυματική κεραία, τοποθετείται ένας κονέκτορας, στη θέση όπου βρίσκεται το κεραιάκι του μηχανήματος και καταλήγει σε θηλυκό βύσμα N-Type, στο οποίο τελικά συνδέεται το βύσμα N-Type της μικροκυματικής κεραίας (στην εικόνα 6 μπορείτε να διακρίνετε το μαύρο καλώδιο, που συνδέει την κεραία με το access point). Τώρα, εάν προβληματίζεστε γιατί γίνεται όλη αυτή η φασαρία για να ανέβει το access point στην ταράτσα, παρά να τραβηχτεί το καλώδιο από το κεραιάκι μέχρι τη μικροκυματική κεραία, γλιτώνοντας τροφοδοσίες και κουτιά, η απάντηση είναι η εξής και πολύ κρίσιμη: Στους 2,4GHz, όπου είναι η έξοδος του access point, οι απώλειες του RF σήματος κατά το μήκος του καλωδίου είναι πολύ σημαντικές, ενώ στις πολύ χαμηλές baseband συχνότητες, που ταξιδεύουν στο καλώδιο UTP μέσω ethernet, οι απώλειες είναι ελάχιστες και άνευ σημασίας (η θεωρία λέει ότι μπορούμε να πάμε έως 100 μέτρα με UTP cat5 καλώδιο, στο πρωτόκολλο ethernet).

Όσο και εάν ακούγεται παράδοξο, η στρέψη των κεραιών έγινε προσεγγιστικά, αλλά από ένα πολύ έμπειρο “μάτι” με χρόνια προϋπηρεσίας στους αναμεταδότες (καμιά γνώση δεν πάει χαμένη!). Κάνοντας τις απαραίτητες ρυθμίσεις ταυτοποίησης στα access-point και ξεκινώντας από χαμηλές ταχύτητες σύνδεσης, ήρθε η απάντηση από το πολυαναμενόμενο ping! Ανεβάζοντας σταδιακά την ταχύτητα, το Link λειτούργησε (και λειτουργεί) αποδοτικά χωρίς διακοπές στα 6Mbps. Φυσικά, με σύγχρονα access point, όπως και την αξιοποίηση της μπάντας των 5.8GHz, η ταχύτητα θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερη. Ωστόσο, το να ανεβο-κατεβάσεις έναν ιστό 9 μέτρων είναι ένας πολύ καλός λόγος να μείνεις ταπεινός και ευχαριστημένος με αυτά που έχεις..!!