Διαμοιρασμός μέσω Wi-Fi

Featured | Θέλετε να φτιάξετε ένα δίκτυο CardSharing στο σπίτι σας; Προβληματίζεστε για τα καλώδια UTP που πρέπει να συνδέσουν τους δέκτες με το τοπικό σας δίκτυο; Η απόλυτα ευέλικτη τεχνολογία Ethernet είναι εδώ για να σας βοηθήσει…

Ο πονοκέφαλος της καλωδίωσης του Card Sharing
Ο διαμοιρασμός μιας συνδρομητικής κάρτας μέσω ενός δικτύου LAN με δέκτες με θύρα Ethernet είναι μια εφαρμογή πολύ χρηστική, αφού επιτρέπει την ανεξάρτητη παρακολούθηση ενός συνδρομητικού πακέτου σε παραπάνω από ένα δέκτη σε ένα σπίτι. Οι δέκτες με λογισμικό Linux, αλλά και γενικότερα αυτοί με θύρα Ethernet, μέσω των κατάλληλων προγραμμάτων, έχουν τη δυνατότητα να μοιράζονται τα κλειδιά μιας νόμιμης συνδρομητικής κάρτας, μέσω της θύρας Ethernet που διαθέτουν. Η εφαρμογή αυτή, που ακούει στο όνομα Card Sharing, απαιτεί από τους δέκτες του δικτύου να είναι συνδεδεμένοι σε τοπικό δίκτυο LAN. Πιο συγκεκριμένα, ένας δέκτης-Server διαθέτει στη θύρα smartcard τη νόμιμη κάρτα του συνδρομητικού πακέτου και τροφοδοτεί μέσω του δικτύου LAN τους δέκτες-Clients με τα κατάλληλα κλειδιά, για να αποκρυπτογραφήσουν και αυτοί τα κλειδωμένα προγράμματα. Με δυο λόγια, στην τεχνολογία Card Sharing, ο δέκτης – Client λαμβάνει την εικόνα από το δορυφορικό κάτοπτρο και από το δίκτυο LAN δέχεται τα κλειδιά για να το αποκρυπτογραφήσει. Έτσι λοιπόν, στον κάθε δέκτη του δικτύου, από θέμα καλωδίωσης, απαιτείται όχι μόνο μια ανεξάρτητη δορυφορική παροχή, αλλά και καλώδιο UTP για τη σύνδεση LAN.

Όπως καταλαβαίνετε, για την υλοποίηση ενός δικτύου Card Sharing δεν θα μας απασχολήσει μονάχα το κομμάτι του software, αλλά και η παροχή σύνδεσης LAN στους δέκτες του δικτύου. Έτσι, πέρα από τον πονοκέφαλο της ανεξάρτητης παροχής δορυφορικού σήματος, προστίθεται και ο μπελάς της καλωδίωσης LAN με UTP για κάθε δέκτη. Και μάλιστα, επειδή σε καμία κατοικία (εκτός ελάχιστων σύγχρονων) δεν έχει προβλεφθεί καλωδίωση UTP, για ένα δίκτυο CS, θα χρειαστεί να περαστούν πρόσθετα καλώδια UTP που θα τρέχουν μέσα στο σπίτι για κάθε δέκτη (εικόνα 1). Πέρα από τον πονοκέφαλο της αρχικής εγκατάστασης της καλωδίωσης, προστίθεται και το αισθητικό θέμα (κανάλια ή ρόκα με καλώδια στους τοίχους) για να ολοκληρώσει τους προβληματισμούς μας γύρω από το CS. Το καλό νέο, όμως, είναι ότι το Card Sharing με δέκτες που διαθέτουν θύρα Ethernet, χρησιμοποιεί την τεχνολογία Ethernet, η οποία με την μεγάλη ευελιξία της παρέχει πάντα εναλλακτικές λύσεις στα προβλήματα που παρουσιάζονται. Έτσι και στο δικό μας πρόβλημα, δίνει την κατάλληλη λύση εξαλείφοντας την ανάγκη καλωδίωσης UTP, μέσω της γνωστής ασύρματης τεχνολογίας Wi-Fi.

Wi-Fi και CardSharing στην πράξη
Ένα Access Point λαμβάνει σήμα Ethernet μέσω καλωδίου UTP και το εκπέμπει ασύρματα στην περιοχή των 2,4GHz. Αντίστοιχα μπορεί να δεχθεί ασύρματο σήμα και να το μετατρέψει σε Ethernet. Γιατί λοιπόν αυτή την πολύ απλή λογική να μην τη χρησιμοποιήσουμε για τη χρήση σε εάν δίκτυο CS; Όπως ακριβώς δύο υπολογιστές μπορούν να συνδεθούν μεταξύ τους μέσω access points, έτσι ακριβώς δύο δορυφορικοί δέκτες μπορούν να συνδεθούν ασύρματα, να συντάξουν ένα δίκτυο LAN και μέσω αυτού να εφαρμόσουν την τεχνολογία του Card Sharing.  Εξάλλου, οι δορυφορικοί δέκτες με λογισμικό Linux δε διαφέρουν στη δομή τους από έναν κοινό υπολογιστή και έτσι ακριβώς πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε. Αλλά, αυτή τη φιλοσοφία πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και για τους υπόλοιπους δορυφορικούς δέκτες με θύρα Ethernet, αφού είναι απόλυτα συμβατή με την εν λόγω τεχνολογία. Έτσι, λοιπόν, θα μπορούσαμε να συνδέσουμε δύο δορυφορικούς δέκτες (ένα Server και ένα Client) μέσω ισάριθμων Access Points, ώστε να αποτελέσουν ένα δίκτυο CS. Πλέον, στην αγορά μπορούμε να βρούμε Access Point με περίπου 30 ευρώ, οπότε το κόστος της εφαρμογής δεν είναι απαγορευτικό. Ακόμα καλύτερα όμως, θα ήταν να εκμεταλλευτούμε το Router για τη γραμμή ADSL, στην περίπτωση που ενσωματώνει λειτουργία Wi-Fi. Πολλοί πάροχοι Internet, στις μέρες μας, διαθέτουν δωρεάν Router που να υποστηρίζουν Wi-Fi, οπότε η καλύτερη λύση για την εφαρμογή μας θα ήταν η σύνδεση μέσω UTP του δέκτη/Server με το Router και έπειτα η τοποθέτηση ενός Access Point μαζί με ένα δέκτη/Client (εικόνα 2). Με αυτόν μάλιστα τον τρόπο εξασφαλίζουμε ταυτόχρονα πρόσβαση στο Internet από όλους τους δέκτες για να κατεβάζουμε αυτόματα plugins, κ.ά. Στη λογική αυτή, οι συνδυασμοί που μπορούν να γίνουν είναι πολλοί, αρκεί, όπως είπαμε προηγουμένως, να αντιλαμβανόμαστε το δέκτη μας ως έναν υπολογιστή. Έτσι, για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να παρεμβάλουμε ένα switch ανάμεσα στο access point και στον δέκτη, για να συνδέσουμε στο απομακρυσμένο σημείο και έναν υπολογιστή στο τοπικό μας δίκτυο και κατ’ επέκταση στο Internet (εικόνα 3).

Ρύθμιση των Access Points
Η ρύθμιση των μονάδων για το ασύρματο δίκτυο, είτε είναι Access Point, είτε Router με ενσωματωμένο access point, δε διαφέρει σε παραμετροποίηση από την ρύθμιση ενός ασύρματου δικτύου υπολογιστών. Στην εικόνα 4, βλέπουμε το Web Interface ενός ασύρματου Router, στο οποίο έχουμε αποκτήσει πρόσβαση πληκτρολογώντας τη διεύθυνση IP που του έχει αντιστοιχηθεί σε ένα Web Browser (π.χ. Firefox). Τη διεύθυνση αυτή, αρχικά την εντοπίζουμε από τις οδηγίες χρήσης της συσκευής και αργότερα μπορούμε να την ορίσουμε μόνοι μας. Από την αντίστοιχη σελίδα ρυθμίσεων του Wi-Fi, ρυθμίζουμε την ταυτότητα SSID του δικτύου μας και δεν παραλείπουμε να εισάγουμε και κρυπτογράφηση, τουλάχιστον WEP 64 bit. Αντίστοιχα από τη μεριά των Access Point, μέσω των εκάστοτε WebIF (στα οποία αποκτάμε πρόσβαση πληκτρολογώντας τη διεύθυνση IP στο πεδίο της διεύθυνσης σε έναν Web Browser, όπως και στον Router), ρυθμίζουμε το SSID του ασύρματου δικτύου μας, όπως και την κρυπτογράφηση που έχουμε εισάγει (εικόνα 5).

Μια ακόμα όμως σημαντική ρύθμιση που έχουμε να κάνουμε στα Access Points, είναι η επιλογή της κατάστασης λειτουργίας (εικόνα 6). Με βάση την κατάσταση λειτουργίας, ένα Access Point μπορεί να λειτουργήσει ως:

• σταθμός εκπομπής πάνω στον οποίο θα συνδέονται τα υπόλοιπα Access Points (AP),
• πελάτης που θα συνδέεται σε ένα σταθμό εκπομπής (AP Client),
• ασύρματη γέφυρα για να επικοινωνεί με ένα και μοναδικό Access Point που θα έχει την ίδια ρύθμιση (Wireless Bridge),
• επαναλήπτης σήματος, για την επέκταση του ασύρματου δικτύου (Repeat Mode). Η βασική διαφορά με την κατάσταση AP Client, είναι ότι με την πρώτη ρύθμιση το Access Point μπορεί να τροφοδοτήσει και περαιτέρω συσκευές.

Βάση του τύπου του AP που διαθέτουμε, μπορεί να συναντήσουμε περισσότερες ή και λιγότερες καταστάσεις λειτουργίας. Εάν διαθέτουμε στο δίκτυό μας ασύρματο Router, αυτό θα παίζει οπωσδήποτε το ρόλο του AP, αφού είναι και gateway για το Internet. Οπότε, εάν έχουμε ένα ή παραπάνω απομακρυσμένα σημεία, όπου θέλουμε να συνδέσουμε δορυφορικούς δέκτες, θα ρυθμίσουμε τα αντίστοιχα Access Points, σε κατάσταση AP Client, όπως φαίνεται στο σχήμα της εικόνας 2. Ωστόσο, εάν θέλουμε να επεκταθούμε σε ακτίνα μεγαλύτερη από αυτήν που καλύπτει το «κεντρικό» Access Point (στο παράδειγμά μας, ο Router), μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ένα Access Point σε κατάσταση Repeat Mode, με ή χωρίς δορυφορικό δέκτη συνδεδεμένο, που θα παρέχει σύνδεση σε ένα πιο απομακρυσμένο σημείο, όπου θα βρίσκεται ένα Access Point σε κατάσταση AP Client, όπως φαίνεται στο σχήμα της εικόνας 3. Όπως θα έχετε καταλάβει έως τώρα, οι επιλογές είναι πολλές και οι παραπάνω προτάσεις αποτελούν απλώς παραδείγματα της ελευθερίας που παρέχει η τεχνολογία Ethernet σε συνδυασμό με τα Access Points.

Έλεγχος του δικτύου LAN
Εάν το ασύρματο δίκτυό LAN είναι σωστά ρυθμισμένο, τότε και το δίκτυο CS θα πρέπει να δουλέψει ή τουλάχιστον να είναι καλυμμένο από την πλευρά της συνδεσμολογίας LAN. Για να επιβεβαιώσουμε τη σωστή ρύθμιση του δικτύου μας, μπορούμε από έναν υπολογιστή που είναι συνδεδεμένος στο δίκτυο, να κάνουμε ping στις διευθύνσεις των Access Point και στη συνέχεια στους δορυφορικούς δέκτες. Έτσι λοιπόν, στο σχήμα της εικόνας 3, από τον υπολογιστή ανοίγουμε τη γραμμή εντολών επιλέγοντας Start, έπειτα Run και πληκτρολογώντας στο πεδίο cmd. Πληκτρολογώντας ping IP_address μπορούμε να ελέγξουμε τη επικοινωνία με την εκάστοτε συσκευή (Access Point ή δορυφορικός δέκτης), της οποίας χρησιμοποιήσαμε τη διεύθυνση IP (εικόνα 7). Για παράδειγμα, από τα μενού του δέκτη της εικόνας 8 βλέπουμε ότι η διεύθυνσή του είναι 192.168.1.110 και έχει αποδοθεί από τον DHCP Server, ένα ρόλο που έχει αναλάβει ο Router (οι περισσότεροι Router έχουν αυτή τη λειτουργία προρυθμισμένη).  

Κάν’ το όπως ο QBox…
Τη λειτουργία που περιγράφουμε παραπάνω, την υποστηρίζει ο λινουξάτος δέκτης της Duolabs, ο QBox Οne, ενσωματώνοντας Wi-FI. Θεωρητικά, ο δέκτης μπορεί να συνδεθεί απευθείας σε ένα ασύρματο δίκτυο. Στην πράξη ωστόσο, τα πράγματα δεν είναι και τόσο ρόδινα, αφού η λειτουργία του ενσωματωμένου Access Point του δέκτη, είναι, μέχρι στιγμής, αρκετά υποδεέστερη από αυτή των αυτόνομων Access Point του εμπορίου. Βάλτε λοιπόν, δίπλα σε ένα Dreambox, έναν IPBox ή έναν οποιοδήποτε δέκτη με θύρα Ethernet και ένα Access Point των 30 ευρώ και τη λειτουργία αυτήν την έχετε αποκτήσει…