Η ΕΙΤΗΣΕΕ σχολιάζει την απόφαση του Αρείου Πάγου που αφορά τις αποζημιώσεις για προσβολή προσωπικότητας

Με αφορμή την απόφαση της Μείζονος Ολομέλειας του Αρείου Πάγου με την οποία κατακρίθηκε ως αντισυνταγματική η διάταξη του άρθρου 4 παράγραφος 10 του νόμου 2328/1995 για την επιβολή κατώτατου ορίου στις χρηματικές αποζημιώσεις για προσβολή προσωπικότητας από εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών, η Ένωση Ιδιωτικών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας (ΕΙΤΗΣΕΕ) έχει να παρατηρήσει τα ακόλουθα:

Με το άρθρο 4 παράγραφος 10 του νόμου 2328/1995 είχε ορισθεί ότι το ελάχιστο όριο της χρηματικής ικανοποίησης για τις περιπτώσεις αυτές είναι τα 295.000 ευρώ.

Χρειάσθηκε να περάσουν δεκαέξι (16) χρόνια ισχύος και εφαρμογής της διάταξης αυτής, μέχρι να καταργηθεί, κρινόμενη ως αντισυνταγματική από τον Αρειο Πάγο. Με τη διάταξη αυτή είχε αφαιρεθεί από τον δικαστή η αποκλειστική αρμοδιότητά του να επιβάλλει σε βάρος τηλεοπτικών σταθμών αποζημίωση κατά την απόλυτη κρίση του ως προς το ποσό, υπέρ προσώπων που εθίγησαν στην προσωπικότητά τους από τηλεοπτικές εκπομπές ήτοι χρηματική ικανοποίηση ανάλογη με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης.

Στην κλασσική αρχαιότητα διατάξεις τέτοιας φιλοσοφίας, που εξίσωναν τις ελάσσονες με τις μείζονες παραβατικές συμπεριφορές, προβλέποντας πάντοτε την επιβολή της ανώτατης κύρωσης, χαρακτηρίσθηκαν δρακόντειες.

Η ψήφιση το 1995 της διάταξης του άρθρου 4 παράγραφος 10 του νόμου 2328/1995, λειτούργησε ως απειλή για να επιτευχθεί προληπτική αυτολογοκρισία και ως καταλύτης για να στηθεί παραβιομηχανία αποζημιωτικών αγωγών σε βάρος των δημοσιογράφων, των επιχειρήσεων και των επιχειρηματιών των ηλεκτρονικών ΜΜΕ.

Η κρίση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για την αντισυνταγματικότητα της τυποκτόνας διάταξης επανέφερε στα πράγματα τις αξίες της αναλογίας και του μέτρου και προάσπισε τη δικαστική αποκλειστική αρμοδιότητα κρίσεως.

Η επί 20/ετία αδυναμία των κρατικών αρχών να προβούν σε συνολική αδειοδότηση τοπ ραδιοτηλεοπτικού τοπίου παράλληλα με την θέσπιση ακραίων διατάξεων για το περιεχόμενο των εκπομπών, φαίνεται ότι προκαλούν προβληματισμό για την προσφορότητα του άρθρου 15 του Συντάγματος (και για τις εξ αυτού απορρέουσες τροποποιήσεις του άρθρου 14, επίσης).

Αθήνα, 9 Μαΐου 2011

Με αφορμή την απόφαση της Μείζονος Ολομέλειας του Αρείου Πάγου με την οποία κατακρίθηκε ως αντισυνταγματική η διάταξη του άρθρου 4 παράγραφος 10 του νόμου 2328/1995 για την επιβολή κατώτατου ορίου στις χρηματικές αποζημιώσεις για προσβολή προσωπικότητας από εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών, η Ένωση Ιδιωτικών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας (ΕΙΤΗΣΕΕ) έχει να παρατηρήσει τα ακόλουθα:

Με το άρθρο 4 παράγραφος 10 του νόμου 2328/1995 είχε ορισθεί ότι το ελάχιστο όριο της χρηματικής ικανοποίησης για τις περιπτώσεις αυτές είναι τα 295.000 ευρώ.

Χρειάσθηκε να περάσουν δεκαέξι (16) χρόνια ισχύος και εφαρμογής της διάταξης αυτής, μέχρι να καταργηθεί, κρινόμενη ως αντισυνταγματική από τον Αρειο Πάγο. Με τη διάταξη αυτή είχε αφαιρεθεί από τον δικαστή η αποκλειστική αρμοδιότητά του να επιβάλλει σε βάρος τηλεοπτικών σταθμών αποζημίωση κατά την απόλυτη κρίση του ως προς το ποσό, υπέρ προσώπων που εθίγησαν στην προσωπικότητά τους από τηλεοπτικές εκπομπές ήτοι χρηματική ικανοποίηση ανάλογη με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης.

Στην κλασσική αρχαιότητα διατάξεις τέτοιας φιλοσοφίας, που εξίσωναν τις ελάσσονες με τις μείζονες παραβατικές συμπεριφορές, προβλέποντας πάντοτε την επιβολή της ανώτατης κύρωσης, χαρακτηρίσθηκαν δρακόντειες.

Η ψήφιση το 1995 της διάταξης του άρθρου 4 παράγραφος 10 του νόμου 2328/1995, λειτούργησε ως απειλή για να επιτευχθεί προληπτική αυτολογοκρισία και ως καταλύτης για να στηθεί παραβιομηχανία αποζημιωτικών αγωγών σε βάρος των δημοσιογράφων, των επιχειρήσεων και των επιχειρηματιών των ηλεκτρονικών ΜΜΕ.

Η κρίση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για την αντισυνταγματικότητα της τυποκτόνας διάταξης επανέφερε στα πράγματα τις αξίες της αναλογίας και του μέτρου και προάσπισε τη δικαστική αποκλειστική αρμοδιότητα κρίσεως.

Η επί 20/ετία αδυναμία των κρατικών αρχών να προβούν σε συνολική αδειοδότηση τοπ ραδιοτηλεοπτικού τοπίου παράλληλα με την θέσπιση ακραίων διατάξεων για το περιεχόμενο των εκπομπών, φαίνεται ότι προκαλούν προβληματισμό για την προσφορότητα του άρθρου 15 του Συντάγματος (και για τις εξ αυτού απορρέουσες τροποποιήσεις του άρθρου 14, επίσης).

Αθήνα, 9 Μαΐου 2011